Wielu ludzi, na przestrzeni wieków zastanawiało się dlaczego tak jest, jak jest. Dla czego kobietę uważano za płeć słabszą, dlaczego w większości światem rządzili i rządzą mężczyźni? Jaka w takim razie jest rola kobiety? I czy to kim jesteśmy i jacy jesteśmy, jest tylko zależne od tego, gdzie i w jakim środowisku byliśmy wychowani?
Dziś już wiemy, że nie. W świecie na różne sposoby głosi się równość płci i wmawia się kobietom, że mogą i powinny być takie jak mężczyźni - tak jakby właśnie oni byli tą doskonałością, do której należy dążyć. Ruchy feministyczne, których szeregi zasilane są przez kobiety walczące o równość, umniejszają rolę kobiety, sprowadzając ją do roli niespełnionej kury domowej. Niby walczą o godność i równość dla kobiet, ale w tej walce przyznają wyższość mężczyzn - bo to przecież kobiety zachęca się do tego, by dorównywały mężczyznom - a niby to dlaczego? Przecież kobieta nie jest k w niczym gorsza od mężczyzny, wykonując swoje zadania wynikające , z jej natury.
Natura wyznacza takie a nie inne cele i zadania dla każdej z płci.
Wyniki badań ukazują, że to jacy i kim jesteśmy jest sprawą naszego mózgu, a kształtuje się to już w łonie matki. To właśnie testosteron, który zaczyna działać w szóstym tygodniu życia płodu, stymuluje rozwój układu nerwowego, a ściśle naszego mózgu. Jego zwiększona ilość powoduje, że zachodzą zmiany w mózgu nowego życia tak istotne, że dziecko, które się narodzi, będzie miało mózg, który będzie myślał, odczuwał, analizował, przeżywał, interpretował bodźce napływające z zewnątrz jak przeciętny, normalny mężczyzna. Brak tego hormonu sprawi, że płód będzie się tak rozwijał, iż jego mózg będzie mózgiem przeciętnej, normalnej kobiety. A jakakolwiek niepożądana ingerencja w ten mechanizm, np. podawanie hormonów dla potrzymania ciąży, sprawia, że może się urodzić fizycznie zdrowa dziewczynka z mózgiem chłopca i odwrotnie. A więc wpływy biochemiczne w łonie matki determinują i ukierunkowują strukturę oraz działanie mózgu.
Różnice w budowie mózgu są tak znaczne, że wpływa to na zachowanie, sposób bycia, postrzeganie rzeczywistości
Mamy do czynienia albo z kobiecym schematem rozmieszczenia funkcji w mózgu, albo z męskim. Mózgi mężczyzn sq bardziej wyspecjalizowane, odpowiednie obszary są wyraźnie przeznaczone do pełnienia określonej funkcji. U kobiet często te funkcje są rozproszone. Lewa półkula mózgu mężczyzny jest niemal wyłącznie przeznaczona do kontroli funkcji werbalnych, natomiast prawa - wizualnych. Mężczyźni, pracując nad problemem abstrakcyjnym, używają raczej prawej półkuli mózgu, podczas gdy kobiety używajq obydwu.
Odkryto jeszcze bardziej złożone różnice w budowie mózgu u obu płci, np. że lewa półkula mózgowa jest odmiennie zorganizowana u kobiet i mężczyzn. Funkcje mózgu odnoszące się do mechanizmów językowych, takich jak gramatyka, ortografia czy fonetyka, zorganizowane sq u mężczyzn z przodu i z tyłu lewej półkuli mózgowej. U kobiet sq one bardziej skupione i koncentrują się z przodu lewej półkuli. To sprawia, że kobieta lepiej radzi sobie z gramatyką, ortografia czy fonetyką. Mężczyźni natomiast mają prawą półkulę specjalnie uformowaną i przeznaczoną do najszerzej pojętych funkcji przestrzennych, co daje im znaczną przewagę w postrzeganiu i myśleniu za pomocą pojęć i modeli oraz odnajdywaniu abstrakcyjnych związków pomiędzy różnymi działami poznawanej wiedzy i wiązaniu ich ze sobą. U mężczyzn funkcje emocjonalne skoncentrowane są w półkuli prawej. U kobiet reakcje emocjonalne obecne są w obu półkulach mózgowych.
Łatwość komunikacji między półkulami zapewnia ciało modzelowate. U kobiet jest ono grubsze i bardziej bulwiaste (znajduje się w nim więcej wiązek włókien nerwowych). To sprawia, że kobiety lepiej rozpoznają emocjonalne odcienie głosu, gestykulacji, mimiki twarzy - mają większą niż mężczyźni umiejętność łączenia i kojarzenia ze sobą informacji werbalnych i wizualnych. Mężczyzna trzyma swoje emocje tam gdzie jest ich miejsce - w prawej półkuli, a przez to, że zdolność wyrażania ich w mowie znajduje się po drugiej stronie, a połączenie miedzy półkulami zawiera mniej włókien nerwowych, to będzie mu trudniej wyrazić swoje uczucia. Natomiast kobiecie może być trudniej oddzielić emocje od rozumowania.
Już ta mata próbka badań ukazuje, jak odmienni jesteśmy z powodu różnic między naszymi mózgami.
Mężczyźni zajęci przedmiotami, teoriami i władzą, kobiety bardziej zatroskane ludźmi, związkami między nimi i problematyką moralną. U mężczyzn mózg jest bardziej zwarcie i wydajnie zorganizowany w celu przetwarzania informacji wzrokowych i przestrzennych oraz do myślenia matematycznego. Mózgi kobiet lepiej są ukształtowane do umiejętności związanych ze szczegółami i z płynnością językową oraz do zadań ciągłych. A mając więcej połączeń między dwiema półkulami mózgowymi posiadają zwiększoną zdolność do dostrzegania, wiązania ze sobą i komunikowania emocji oraz informacji werbalnych i niewerbalnych.
Różna gospodarka hormonalna, szczególnie w okresie dojrzewania, aktywizuje i podkreśla wszystkie różnice, które zostały ukształtowane w strukturach komórek nerwowych w życiu płodowym. W efekcie mamy mężczyznę, któremu daje to więcej wiary w siebie, umiejętności koncentracji i skupienia się na jednym celu oraz przetwarzanie w agresji na motywację i ambicję. Przypływ i odpływ hormonów w skrajnych przypadkach pcha mężczyznę do przemocy. U kobiet dynamika gospodarki hormonalnej, tak bardzo odmiennej od męskiej, pobudza potrzebę i pragnienie tworzenia i utrzymywania bliższych więzi z otaczającymi je ludźmi. A w skrajnych przypadkach prowadzi do irracjonalnych i destrukcyjnych zmian w nastroju i zachowaniu.
Przez tak uformowane mózgi i gospodarkę hormonalną, kobieta i mężczyzna przywiązują inną wagę do różnych aspektów życia.
Kobiety prześcigają mężczyzn w podkreślaniu tego, co estetyczne, społeczne i religijne. Świat widziany oczami mężczyzny jest teoretyczny (intelektualne dążenie do prawdy), ekonomiczny (zainteresowanie rzeczami użytecznymi i praktycznymi) i polityczny (zainteresowanie władzą i wpływem na ludzi). Mężczyźni przyjmują system widzenia świata poprzez zasady, kodeksy, struktury i rzeczy. Kobiety, choć są płcią skrupulatniej przestrzegającą prawa, są bardziej zainteresowane tym, co osobiste i indywidualne.
Czy więc warto walczyć o równość, kiedy zaczyna się walczyć z naturą?
Jeśli natura tak chciała, to czy warto ją poprawiać, zmuszając kobiety do tego, by dorównywały mężczyznom? Zamiast wszystkich wrzucać do jednego wora, warto przyjrzeć się tym różnicom, zaakceptować, uświadomić je sobie i nauczyć się z nimi żyć. Bo dlaczego jakakolwiek kobieta miałaby świadomie przyjmować męski system wartości, pozbawiający ją własnych kobiecych wartości? Jeśli kobieta próbuje być bardziej podobna do mężczyzny, to - niemal z definicji - staje się mniej szczęśliwą kobietą. Wielu problemów byśmy uniknęli, mając taką świadomość własnych różnic i odmienności. Kobiety nie powinny rezygnować ze swej natury w imię równości, bo kto humanizowałby ten świat...?

Ks. Radosław Rafał MSF